บทความ

ท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย

    เธอที่รักทุกคน  ในช่วงนี้ไม่ว่าจะหันหน้าไปทางไหน  มักมีผู้คนปรารภให้ได้ยินได้ฟังกันอย่างกว้างขวาง  โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อกล่าวถึงปัญหาในสังคมไทย  เหมือนกับสะกิดใจให้คนส่วนใหญ่บ่นว่าแย่  บางครั้งฉันก็นึกถึงสัจธรรมบทหนึ่งซึ่งกล่าวไว้ว่า  “เมื่อมีสิ่งนี้ ก็ย่อมไม่มีสิ่งนั้น” จึงรู้สึกว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมักมีรายงานที่ชวนให้รู้สึกได้ถึงความเพียรพยายามที่จะประกอบกรรมดีให้ปรากฏแก่สายตาของเพื่อนมนุษย์ทุกคน

สายฝน

คำว่า  “สายฝน” คือปรัชญาในการดำรงชีวิตที่ลึกซึ้งอย่างหาที่สุดมิได้ ทั้งนี้เพราะเหตุว่าในพระราชนิพนธ์ของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ก็ยังทรงลิขิตฝากไว้แก่แผ่นดินว่า

อันความกรุณาปราณี
จะมีใครบังคับก็หาไม่
หลั่งมาดั่งฝนอันชื่นใจ
จากฟากฟ้าสุลาลัยสู่แดนดิน

ขอความกรุณาเถอะครับ

    ท่านที่เคารพทุกคน ชีวิตผมเกิดมาย่างเข้าแปดสิบเก้าปีแล้ว ผมถือมารยาทที่ดีมาตั้งแต่เด็กจนกระทั่งถึงบัดนี้
    สิ่งที่ผมนำปฏิบัติมานานแทบจะตลอดชีวิต ผมยกผู้อื่นเอาไว้เหนือตนเองมาตลอด จึงไม่คิดที่จะเอารัดเอาเปรียบ รวมทั้งลวนลามผู้อื่น โดยที่หวังว่าถ้าบุคคลใดทำได้อีกทั้งมีคนปฏิบัติเพิ่มมากยิ่งขึ้น โลกใบนี้น่าจะมีความสุขยิ่งกว่านี้มาก
    ดังนั้นตัวผมเองจึงสามารถดำรงชีวิตอยู่อย่างมีความสุขมาตลอด
    เมื่อไม่นานมานี้ได้มีสำนักพิมพ์แห่งหนึ่งที่ร่วมมือกับบุคคลนำเอาบทความซึ่งผมเขียนไว้เพื่อการเรียนรู้ อีกทั้งมอบใจให้กับสังคมมาตีพิมพ์จำหน่าย

คนลืมตัวคือวัวลืมตีน

    ก่อนอื่น ฉันต้องกราบเท้าขออภัยหากเธอคิดว่าชื่อเรื่องที่ปรากฏอยู่ด้านบนนั้น มันเป็นคำไม่สุภาพ แต่ถ้าเธอไม่ใช่คนลืมตัวก็คงไม่ลืมภาษิตโบราณที่สอนลูกหลานเอาไว้ในอดีต ทั้งนี้ก็เพื่อใช้เตือนสติไม่ให้เธอทำเสียหายซึ่งมีผลกระทบทำให้บ้านเมืองของเราขาดความมั่นคงในอนาคต    
เหตุการณ์นองเลือดบนผืนแผ่นดินไทยซึ่งเพิ่งผ่านพ้นมาสดๆ ร้อนๆ  เธอที่รักทุกคน  ฉันขออนุญาตถามจริงๆ เถอะว่า  เธอลืมมันไปหมดแล้วหรือเปล่า?

คุณค่าของสิ่งที่อยู่ในความมืดมิด

    เธอที่รัก  เมื่อบ่ายวันจันทร์ที่ 6 กันยายน  พ.ศ. 2553  ฉันเพิ่งได้รับคนขับรถมาใหม่ๆ  ฉันมักพูดกับหลายคนว่า  ตนไม่มีอะไรเป็นของตัวเองแทบทุกสิ่งทุกอย่างจะมีคนอื่นนำมาให้ใช้  รถก็มีคนเอามาให้  แถมคนขับรถก็ยังมีคนจ้างเอาไว้ให้ใช้อีกด้วย   ส่วนตัวเองนั้นคงมีหน้าที่พิจารณาว่า  ถ้าเขาเอามาให้แล้วต้องการผลประโยชน์ตอบแทน  ฉันก็จะปฏิเสธ  หากมาให้แล้วมีความสุขฉันจะรับเอาไว้  ถ้าเป็นเงินทองก็จะเก็บเอาไว้เพื่อใช้ทำงานให้แก่ส่วนรวม  หากตัวเองจะดำรงชีวิตอยู่อย่างเรียบง่าย แม้แต่หลายครั้งหลายหนเธออาจมองเห็นว่าฉันชอบนั่งรถแท็กซี่  ทั้งนี้ก็เพราะว่าคนขับรถซึ่งชีวิตยังตกทุกข์ได้ยากนั้นมักมีแนวโน้มที่จะเล่าเรื่องราวต่างๆ ซึ่งเป็นความจริง  แถมยังมีโอกาสทำให้ฉันผูกมิตรกับคนเหล่านี้และช่วยให้เขามีกำลังใจในการประกอบอาชีพอันสุจริต

กล้วยไม้ ศัตรูของมูลนิธิร็อกกี้เฟลเลอร์จริงหรือเปล่า

    ในอดีตเริ่มต้นตั้งแต่ช่วงปีพ.ศ.  2470  หลายฝ่ายมองเห็นว่ากล้วยไม้คือศัตรูของเศรษฐกิจไทย  ทั้งนี้เพราะคนเหล่านั้นไม่ได้มองเห็นคน  คงถูกบดบังจากกิเลสตัวเองที่มองเห็นว่ากล้วยไม้เป็นพืชทำลายเศรษฐกิจของชาติ  จนกระทั่งตัวฉันซึ่งมีวิญญาณการต่อสู้กับใจตนเองอย่างเข้มแข็งมาตั้งแต่ยังเป็นเด็กเล็กๆ คนหนึ่ง  ทั้งนี้ก็เพื่อพิสูจน์ว่าสิ่งซึ่งทำลายเศรษฐกิจนั้นมันไม่ใช่กล้วยไม้  หากเกิดจากกิเลสที่มันอยู่ในใจมนุษย์ผู้มองมากกว่า  ตัวฉันเองจึงลุกขึ้นมายืนหยัดต่อสู้อย่างผู้ทระนงองอาจ

ประสบการณ์จากการบริหารงาน อุดมศึกษาเกษตร

เปิดใจเพื่อศึกษาความจริงของชีวิตครูเกษตรคนหนึ่งซึ่งอยู่กับพื้นดินมาตลอด
ธรรมะ คือรากฐานการเรียนรู้ที่เข้าถึงความจริงซึ่งอยู่ในใจตนเองอย่างเป็นธรรมชาติ จากการนำปฏิบัติทุกสิ่งทุกอย่างบนพื้นฐานความหลากหลายของเพื่อนมนุษย์ซึ่งใช้ชีวิตอยู่กับพื้นดินถิ่นเกิด  ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบใดก็ตามโดยเฉพาะอย่างยิ่งชีวิตซึ่งตกทุกข์ได้ยาก  โดยเหตุที่ตัวเองจะต้องมีความเมตตาปราณีที่มอบให้แก่ทุกคน
จากความจริงดังได้กล่าวมาแล้ว หากรากฐานจิตใจตนเองมีความมั่นคงอยู่กับเงื่อนไขอันเป็นธรรมชาตินับตั้งแต่เกิดมาสู่โลกใบนี้จนกระทั่งดับสูญ   ทุกคนย่อมเข้าถึงความเป็นมนุษย์ได้อย่างเสมอเหมือนกันหมด

เรามาปรองดองกันดีไหม

    ขณะนี้ บ้านเมืองกำลังเกิดความระส่ำระสายอย่างหนัก ถ้าคนไทยส่วนใหญ่นำเอาคำปรามาสที่มักได้ยินกันมาแต่อดีตว่า “คนไทยลืมง่าย คนไทยดูถูกของเล็ก และคนไทยมักไม่เห็นคุณค่าของสิ่งที่มีอยู่แล้ว ฯลฯ” ก็น่าจะสำนึกได้ว่า ในอดีตที่ผ่านพ้นมา เรื่องพวกนี้มันเกิดขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่า หลังจากนั้นก็ยุบไปเองอย่างเป็นธรรมชาติ

    ความจริง เมื่อไม่นานมานี้ก็มีเงื่อนปมที่มีมันผุดขึ้นมาท่ามกลางความระส่ำระสายของแผ่นดินไทย เรื่องนั้นก็คือ “การตั้งกรรมการสมานฉันท์”  หลังจากนั้นก็เงียบหายไปเสมือนก้อนหินหล่นลงน้ำก้อนแล้วก้อนเล่า มาบัดนี้เกิดความคิดที่จะตั้งกรรมการปรองดองกันขึ้นมาอีก จนทำให้ต้องหวนกลับมาถามตัวเองว่า “มันเกิดอะไรขึ้นจากสิ่งซึ่งอยู่ใกล้ตัวเราเองภายในสังคมยุคนี้”

กลับบ้านเราเถอะที่รัก

          เธอที่รักทุกคน  หลังจากได้อ่านพบชื่อบทความเรื่องนี้ว่า “กลับบ้านเราเถอะที่รัก” หลายคนคงสงสัยว่า  บ้านของเราแต่ละคนนั้นมันอยู่ที่ไหนและมีความสำคัญอย่างไร จึงต้องกลับไปบ้านด้วยความรักความห่วงใยอย่างถึงที่สุด
          ถ้าเธอเฉลียวใจสักนิดก็น่าจะเดาใจได้ว่า “เป็นเพราะฉันสนใจปัญหาที่อยู่ในรากฐานการจัดการศึกษา”  ดังนั้นเรื่องนี้จะหมายความเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้นอกจากทุกคนที่เกิดในชนบทซึ่งเป็นพื้นฐานสำคัญของคนทั้งชาติ  หลังจากเข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัยจนกระทั่งจบแล้วก็ควรจะกลับไป สร้างงานใหม่ๆเพื่อความเจริญให้แก่บ้านเกิดของตน  แม้คนที่เกิดในเมืองกรุงซึ่งควรตระหนักชัดอยู่เสมอว่า  ชนบทนั้นคือพื้นฐานของคนทั้งชาติ

การประชุมวิชาการ ที่ประชุมกรรมการสภามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย วันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ.2553

      ท่านที่เคารพทุกท่าน ด้วยกระผมในฐานะนายกสภาสถาบันอาศรมศิลป์ ซึ่งเป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนอันถือรากฐานจิตใจที่อิสระเป็นหลักและคือวิถีการจัดการ “ศึกษาทางเลือก” (Alternative  Education) ทั้งนี้หาใช่การเข้ามารับตำแหน่งดังกล่าวเป็นเรื่องของกระผมไม่ หากได้รับการขอร้องในขณะที่สภาวะการจัดการศึกษาของชาติกำลังตกอยู่ในสภาพที่มีปัญหาหนักมากยิ่งขึ้น โดยเฉพาะการนำตัวเองลงมาสู่ระดับล่างเพื่อมองเห็นความจริงในเรื่องนี้ จึงถือเป็นหน้าที่ของคนไทยทุกคนที่ไม่ควรปล่อยปละละเลยปัญหาของสังคม หากควรนำปฏิบัติอย่างดีที่สุดและพิจารณาตนเองถ้ามีปัญหาเกิดขึ้นจากการกระทำของตนเพื่อถอนตัวออกมาปรับปรุงตัวเองเสียใหม่ภายในจิตใต้สำนึก